Een pianoles zag er alle acht jaar hetzelfde uit. Iedere maandagavond om zeven uur mijn broer en daarna mocht ik zelf een half uur. In eerste instantie kregen we les van mevrouw maar later van meneer Seyler.
Ten tijden van mevrouw Seylers lessen mochten we mee tv kijken (op die mooie Rietveld stoel die eigenlijk echt niet lekker zat) met meneer Fons Seyler die vaak de mooiste natuurdocumentaires keek. Dat was eigenlijk leuker dan pianoles zelf.
Er stond altijd een Rietveld stoel voor de tv waar ik vaak op zat. Ik hoorde wel van mijn moeder dat meneer Seyler familie was van de befaamde architect maar ach… Dat gaat het ene oor in en het andere oor uit.
Nu kreeg ik laatst bericht dat meneer Seyler niet meer leeft. In de Gelderlander stond een stuk over hem waardoor ik leerde dat de hele familie genen bezat ‘ vol kunst en muziek’. Meneer Seyler had een bijzonder leven geleid dat was zeker.
Ook kwam ik dit verhaal tegen wat absoluut het lezen waard is. Want (Fons)Seyler was niet alleen familie van Rietveld maar zijn moeder onderhield ook nauwe banden met Charlie Toorop. Zijn vader Guus (ook pianist) is zelfs meerdere malen door Toorop geschilderd.
Een bijzonder verhaal en pianolessen van een bijzonder persoon blijkt nu.
Mooi.
Gaaf! interessant echt boeiend!
Het waren inderdaad kut stoelen. Maar het waren./zijn wel waanzinnige mensen. Ze hadden ook een waanzinnige vogel trouwens.