Al lang geleden dacht ik in de tweets van Johan Gielen te ontwaren dat er hoe dan ook een mooi verhaal verscholen moest liggen achter iemand die zo twittert als hij.
Het duurde een tijd tot ik vanmorgen deze tweet van hem las en we wisten het allebei: Dit moet ‘m worden.
“Vroeger at ik wel eens hondenvoer met m’n buurjongen. Als we stiekem hadden gerookt. Dan stonk onze adem naar hond ipv rook.”
Vroeger, het klinkt wat voorbarig voor iemand van 28 jaar oud. Maar toch, ik heb goede herinneringen aan mijn leven als jongeling. Toen ik zes was verhuisde mijn ouders vanuit de kern van een Limburgs dorp naar een vrijstaand huis op het platteland. Nog steeds in de buurt van dat dorp, maar vanuit mijn perceptie in the middle of nowhere. Mijn actieradius was nog van een geruststellende omvang.
In deze middle of nowhere maakte ik al snel kennis met een jongetje wat naast me woonde. De buurjongen. We floten op onze vingers, op grassprietjes of eikeldopjes als we buiten waren en iets met elkaar wilden doen. We deden namelijk altijd dingen. Een van die dingen was stiekem roken. Hoe we precies daaraan zijn begonnen weet ik nu niet meer, maar niet ver van ons huis was een bos. Een vreemd bos. Het had geen wandelpaden, daarvoor was het te klein achteraf gezien. Maar in mijn jeugd was het gigantisch. Tot m’n 14e kon ik er nog in verdwalen. Op de open plekken in het bos groeiden in de zomer grote wolken brandnetels. In de winter waren dat opgedroogde krakende stokjes. Ze waren hol van binnen en we gebruikten ze vaak om een “fikkie” goed mee aan te krijgen.
Ik weet niet wiens idee het was, maar op een gegeven moment zijn we die dingen gaan ‘roken’. Omdat ze hol waren kon je lucht erdoorheen zuigen, en de brandnetel bleef behoorlijk goed gloeien. Als je maar zoog. In de eerste instantie rookten we zo stukjes brandnetel. Onze tongen verbrandend aan de hete lucht die we aanzogen, soms stukjes verbrande brandnetel in onze mond. We noemden ze “pijpjes”. ‘Piepkes’ in het dialect. Later werden we meer bedreven en knutselden we ingenieuze piepkes. We stopten er soms kleine stengeltjes droog gras in, of maakten een filter met het kurk wat we vonden in andere planten. We paften onze piepkes met veel gevoel voor drama en bliezen de rook uit alsof we Amerikaanse soldaten waren uit de tweede wereldoorlog, gezeten op een tank in de straten van Amsterdam. Vrije jongens, dat waren we.
Vrije jongens totdat we moesten eten. De buurjongen moest zich strikt houden aan een strak schema. 18:00: avondeten. Dat betekende angst, want als onze moeders erachter zouden komen dat we piepkes paften zouden we niet jarig zijn. Teruglopend vanaf het bos roken we aan elkaars adem en maakten we de balans op van hoeveel we stonken naar rook. En zo ook onze kleren. Overigens stond fikkie stoken ook op de Lijst van Verboden Dingen, het was dus zaak om neutraal ruikend aan de avonddis te verschijnen. Voor onze kleren hadden we oplossingen zoals door het gras rollen en bepaalde planten plukken om onze kleren mee in te wrijven. Maar onze adem, tsja. Wat moesten we daar tegen doen. Ik denk achteraf dat het een idee was van mijn buurjongen, maar ik stemde in. In de schuur van mijn buurjongens opa stond een grote teil hondenvoer. Droog en gemengd voer. Verschillende kleuren ondefinieerbare vormpjes en wat granen, gepofte rijst en maiskorrels. Het idee was dat onze adem daardoor niet meer naar rook zou ruiken. En zo kwam het dat we in een donker schuurtje angstvallig als twee apen kleine stukjes hondenvoer naar binnen stonden te werken. Het smaakte niet eens heel vies.
Later, toen ik ouder werd kreeg ik eens een echte sigaret van mijn oudere zus. Ik leerde over mijn longen roken en heb daarna zo’n 10 jaar gerookt. Inmiddels ben ik gestopt waar ik nog steeds erg blij mee ben. Maar het euforische gevoel van het paffen van een zelfgemaakt piepke, nee, zo’n ervaring heb ik bij het roken van echte sigaretten nooit meer gehad.
Johan Gielen twittert onder @JohnLeeGain.
